Ο Γιώργος...

Ο Γιώργος είναι 52 ετών και αγωνίζεται να μεγαλώσει δύο παιδάκια ( 9 και 5 ετών) δουλεύοντας πολύ σκληρά το πρωί (εποχιακά) σε αναψυκτήριο μεγάλης εφημερίδας και το βράδυ κάνοντας εξτρά σαν σερβιτόρος σε ταβέρνα της Καλλιθέας.

Η τύχη του επιφύλασσε άσχημο παιχνίδι όταν η ξενοδοχειακή μονάδα που εργαζόταν τα τελευταία 22 χρόνια μέσα σε ένα βράδυ κήρυξε πτώχευση και πραγματικά βρέθηκε στο πιο δύσκολο σημείο της ζωής του. Την ίδια εποχή η σύζυγος του βοηθός λογιστή σε μια μικρή επιχείρηση απολύθηκε λόγο κρίσης επιδεινώνοντας την οικονομική τους κατάσταση και κάνοντας τον αγώνα επιβίωσης ακόμα πιο δύσκολο.

Είναι μια εικόνα παρόμοια με χιλιάδες άλλες που πλέον συμβαίνουν και που καθημερινά φτάνει στα αυτιά μας. Μια εικόνα που λειτουργεί ως καθημερινός εφιάλτης για τον καθέναν.

Είναι η πραγματικότητα του ιδιωτικού τομέα που έχει κληθεί να πληρώσει όλα τα κακώς κείμενα του Δημόσιου τομέα. Γιατί ας μην γελιόμαστε. Αυτό ακριβώς πληρώνουμε. Ένα παχύσαρκο, κακοδομημένο κράτος το οποίο δαπανά περίπου 75% των εσόδων σε μισθούς.

Αυτόματος και ο συνειρμός. Θα μπορούσε ποτέ μια ιδιωτική επιχείρηση να επιβιώσει με εργοδοτικό κόστος τόσο υψηλό? Απλή και η απάντηση. Ποτέ. Ακόμα ένα επιχειρηματίας οικογενειακής επιχείρησης ξέρει πως αυτό δεν μπορεί ποτέ να υπερβαίνει το 35%. Από κει και πέρα τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο κράτος. Το οποίο εδώ και δύο χρόνια κάτω από τον φόβο του πολιτικού κόστους και των διαφόρων παχύσαρκων Ρομπέν των Δασών του δημοσίου (καλο ταϊσμένων ζώων με την ταμπέλα εργατοπατέρες) αδυνατεί από την πρώτη στιγμή να απαλλαχθεί από  αριθμό ανθρώπων οι οποίοι απλώς πληρωνόντουσαν και πληρώνονται για να μην παράγουν. Η ανάγκη όμως του κράτους για χρήματα προκειμένου να επιβιώσουν οι τεμπέληδες διαρκής. Και έτσι καλείται ο ιδιωτικός τομέας με συνεχιζόμενες έκτακτες εισφορές και απίστευτα χαράτσια να πληρώνει τα σπασμένα.

Ήσουν βλάσφημος αν όλα αυτά τα χρόνια κατηγορούσες τον δημόσιο τομέα και τους υπαλλήλους του που κατάφεραν να πάρουν σε μια δεκαετία αυξήσεις 110% όταν κάθε χρόνια γινόταν μάχη στον ιδιωτικό τομέα για αυξήσεις 2%.

Φέτος ο ιδιωτικός τομέας ''πενθεί τον οικονομικό θάνατο'' άλλων 250.000 ανθρώπων την στιγμή που γίνονται ''επαναστάσεις'' για το εάν θα κλείσει μια τελειωμένη επιχείρηση σαν την ΕΤ την οποία συντηρούν ακόμα (και) άνεργοι μέσω των σημειωμάτων της ΔΕΗ.

Γίνονται επίσης πολύωρες συζητήσεις για το αν θα κλείσουν κρατικοί οργανισμοί που έπαιρναν επιδοτήσεις επί σειρά ετών με σοβαρό επιστημονικό έργο όπως η ΄καλλιεργεια της τομάτας στην Βενεζουέλα''.... Και άλλα τέτοια τραγελαφικά...

Είναι όλα αυτά που σκέφτεται ο φίλος Γιώργος όταν γυρνάει κατάκοπος από την δεύτερη εργασία του τα ξημερώματα και που προκαλούν μια απίστευτη οργή ..... 

Μια οργή η οποία τείνει να βγει εκτός ελέγχου.......