Εκεί κάπου το Μάιο είχα ξεκινήσει να γράφω τα άρθρα στο blog που ήταν μέσα στην παραφωνία με δεδομένο πως οι περισσότεροι είχαν σαν προβληματισμό το πως θα περάσουν τις διακοπές τους και πόσες μέρες μένουν για να κάνουν την μικρή τους απόδραση.
Όταν δε, τα διάβαζα αισθανόμουν και εγώ άσχημα την στιγμή που ο καθένας έβαζε όμορφες εικόνες στο μυαλό του εγώ γκρίνιαζα και περιέγραφα αυτό που έρχεται με τόσο τραγικό τρόπο. Θες η επαφή με ανθρώπους που ξέρουν που πήγαινε το καράβι θες κάποια άλλα πράγματα με πότιζαν με τόσο κακές σκέψεις που προσπαθούσα με τον πιο ήπιο τρόπο να περιγράψω αυτό που έρχεται και που ακόμα δεν το έχουμε δει μπροστά μας σαν ολόκληρη εικόνα.
Σήμερα πλέον ακόμα και οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους. Μια γρήγορη ματιά να ρίξεις στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και αναρωτιέσαι γιατί όλες έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Μια καταστροφή (κοινωνική - οικονομική) και μια απίστευτη αγωνία του τι έρχεται.
Είναι η στιγμή που κύρια συναισθήματα όπως της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης μαζί με το συναίσθημα της οργής αναπτύσσονται πολύ πιο γρήγορα από ότι θα μπορούσες να φανταστείς.
Είναι η στιγμή που λίγο σε ακουμπάει αν ο κοινωνικά αποκλεισμένος από οποιαδήποτε παροχή με ένα ελάχιστο κοινωνικό επίδομα κάποιων 200Ε (που στην πραγματικότητα τον οδηγεί στην εξαθλίωση) το χάνει και αυτό γιατί απλά έχεις να σκεφτείς πρώτα τον εαυτό σου.
Είναι η στιγμή που αρχίζει να σου γίνεται συνήθεια η εικόνα ανθρώπων (αλλοδαπών η μη δεν έχει πια καμιά σημασία) να μαζεύουν αποφάγια από τα σκουπίδια.
Όλα αυτά πλέον περνούν σαν εικόνες τόσο γρήγορα από μπροστά σου. Και κάνεις εφιαλτικές σκέψεις. Σαν και αυτή που άκουσα σήμερα σε ένα περίγυρο ανθρώπων στον οποίο οι περισσότεροι συμφώνησαν να πάνε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουν σε μεγάλες ποσότητες ειδών πρώτης ανάγκης και να τα κρύψουν σε αποθήκη του σπιτιού για κάθε ενδεχόμενο.
Αυτό είναι που σου επιβάλει η αυτοσυντήρηση. Να βρεις μεθόδους επιβίωσης. Λες και θα είσαι ευτυχής αν οι άλλοι (κακιά ώρα) πεθαίνουν οι άλλοι δίπλα σου και εσύ απλά θα έχεις 10 πακέτα μακαρόνια...
Ειλικρινά τον τελευταίο καιρό έχει χαθεί κάθε έννοια μέτρου. Το βλέπεις παντού. Δυστυχώς για όλους μας έχει χαθεί το μέτρο και από αυτούς που ορίζουν την ζωή μας. Ναι άλλοι πλέον ορίζουν την ζωή μας όσο άσχημο και αν ακούγεται. Το μέλλον μας και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.
Έπρεπε να γίνουν όλα αυτά; Πολλοί λένε πως όχι λίγοι λένε πως ίσως ο πάτος που πιάσαμε σαν κοινωνία χρειαζόταν ένα πολύ ισχυρό σοκ. Το κακό όμως είναι πως όλες τις φορές μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά η αλλιώς το σοκ το απορροφούν κυρίως αυτοί που λιγότερο έφταιγαν.
Αλήθεια τι θα ήταν κάτι αισιόδοξο μέσα σε όλο αυτό το κάδρο; Προς το παρόν όλα φαίνονται τόσο μαύρα. Όμως μην έχεις καμία αμφιβολία πως όσο και να κρατήσει αυτή η κατάσταση όσο και να επιδεινωθεί πάντα θα υπάρχει η στιγμή της αναστροφής. Είναι κανόνας της φύσης ....όπως αυτός της επιβίωσης..
Όταν δε, τα διάβαζα αισθανόμουν και εγώ άσχημα την στιγμή που ο καθένας έβαζε όμορφες εικόνες στο μυαλό του εγώ γκρίνιαζα και περιέγραφα αυτό που έρχεται με τόσο τραγικό τρόπο. Θες η επαφή με ανθρώπους που ξέρουν που πήγαινε το καράβι θες κάποια άλλα πράγματα με πότιζαν με τόσο κακές σκέψεις που προσπαθούσα με τον πιο ήπιο τρόπο να περιγράψω αυτό που έρχεται και που ακόμα δεν το έχουμε δει μπροστά μας σαν ολόκληρη εικόνα.
Σήμερα πλέον ακόμα και οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους. Μια γρήγορη ματιά να ρίξεις στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και αναρωτιέσαι γιατί όλες έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Μια καταστροφή (κοινωνική - οικονομική) και μια απίστευτη αγωνία του τι έρχεται.
Είναι η στιγμή που κύρια συναισθήματα όπως της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης μαζί με το συναίσθημα της οργής αναπτύσσονται πολύ πιο γρήγορα από ότι θα μπορούσες να φανταστείς.
Είναι η στιγμή που λίγο σε ακουμπάει αν ο κοινωνικά αποκλεισμένος από οποιαδήποτε παροχή με ένα ελάχιστο κοινωνικό επίδομα κάποιων 200Ε (που στην πραγματικότητα τον οδηγεί στην εξαθλίωση) το χάνει και αυτό γιατί απλά έχεις να σκεφτείς πρώτα τον εαυτό σου.
Είναι η στιγμή που αρχίζει να σου γίνεται συνήθεια η εικόνα ανθρώπων (αλλοδαπών η μη δεν έχει πια καμιά σημασία) να μαζεύουν αποφάγια από τα σκουπίδια.
Όλα αυτά πλέον περνούν σαν εικόνες τόσο γρήγορα από μπροστά σου. Και κάνεις εφιαλτικές σκέψεις. Σαν και αυτή που άκουσα σήμερα σε ένα περίγυρο ανθρώπων στον οποίο οι περισσότεροι συμφώνησαν να πάνε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουν σε μεγάλες ποσότητες ειδών πρώτης ανάγκης και να τα κρύψουν σε αποθήκη του σπιτιού για κάθε ενδεχόμενο.
Αυτό είναι που σου επιβάλει η αυτοσυντήρηση. Να βρεις μεθόδους επιβίωσης. Λες και θα είσαι ευτυχής αν οι άλλοι (κακιά ώρα) πεθαίνουν οι άλλοι δίπλα σου και εσύ απλά θα έχεις 10 πακέτα μακαρόνια...
Ειλικρινά τον τελευταίο καιρό έχει χαθεί κάθε έννοια μέτρου. Το βλέπεις παντού. Δυστυχώς για όλους μας έχει χαθεί το μέτρο και από αυτούς που ορίζουν την ζωή μας. Ναι άλλοι πλέον ορίζουν την ζωή μας όσο άσχημο και αν ακούγεται. Το μέλλον μας και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.
Έπρεπε να γίνουν όλα αυτά; Πολλοί λένε πως όχι λίγοι λένε πως ίσως ο πάτος που πιάσαμε σαν κοινωνία χρειαζόταν ένα πολύ ισχυρό σοκ. Το κακό όμως είναι πως όλες τις φορές μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά η αλλιώς το σοκ το απορροφούν κυρίως αυτοί που λιγότερο έφταιγαν.
Αλήθεια τι θα ήταν κάτι αισιόδοξο μέσα σε όλο αυτό το κάδρο; Προς το παρόν όλα φαίνονται τόσο μαύρα. Όμως μην έχεις καμία αμφιβολία πως όσο και να κρατήσει αυτή η κατάσταση όσο και να επιδεινωθεί πάντα θα υπάρχει η στιγμή της αναστροφής. Είναι κανόνας της φύσης ....όπως αυτός της επιβίωσης..
0 σχόλια:
Post a Comment