Είχα σταματήσει να πάρω τσιγάρα όταν το πανέμορφο κοριτσάκι μπροστά μου ζήτησε από το μπαμπά του να του πάρει ένα παιχνιδάκι που κρεμόταν στην γωνιά του περιπτέρου. Η απάντηση ''δεν μπορώ'' πάγωσε το δικό μου βλέμμα, γκρέμισε τον όμορφο κόσμο του παιδιού και στεναχώρησε αφάνταστα τον πατέρα του που με κοίταξε αμήχανα.
Τα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν αλλά και ο λίγος χρόνος μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου μου φάνηκαν αιώνες. Αναρωτήθηκα πόσες φορές επαναλαμβάνεται κάθε μέρα αυτή η σκηνή. Πόσες φορές ο κόσμος ενός παιδιού γκρεμίζεται. Και σε τι θετικό πρέπει να πιστέψει ένας γονιός που θα μπορούσαν στο μέλλον να κάνουν χαρούμενο το παιδί του.
Μέσα στην προσπάθεια της σκέψης μου και ενώ είχα λοξοδρομήσει από την πορεία προς το σπίτι και αμήχανα και βιαστικά περπατούσα ήδη δίπλα στην θάλασσα. Εικόνες από τα γεγονότα της μέρας περνούσαν από το μυαλό μου. Σκουπίδια παντού, η σύλληψη 15χρονων που βίασαν και λήστευαν και άλλα πολλά που συνειρμικά μου έφεραν τις εικόνες από τις αναταραχές στο κραχ της Αργεντινής.
Αποκλείεται να γίνει το ίδιο σκέφτηκα. Αποκλείεται και ας βλέπεις πως η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι. Μπαρούτι που μεταφράζεται σε ανθρώπους στα όρια του νευρικού κλονισμού και της κατάθλιψης. Το διαπιστώνεις ακόμα και στον τρόπο που περπατούν ...τόσο νευρικά..το βλέπεις στο τρόπο που εύκολα καβγαδίζουν..μια έκρηξη που κρατά για λίγο και μετά ξεφουσκώνει. ΄Το βλέπεις από το παγωμένο βλέμμα των περισσοτέρων στο δρόμο. Ένα βλέμμα που έρχεται σαν αποτέλεσμα του άγχους προσμονής για κάτι πολύ άσχημο.
Σκέφτηκα πως ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες είναι αδύνατον να μην ξεπροβάλλουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι έστω και στο ελάχιστο θα δώσουν πνοή και όραμα. Όραμα επιβίωσης γιατί είναι δεδομένο πλέον πως το τέλος μιας εποχής έχει έρθει.
Είναι δεδομένο πλέον πως απολέσαμε την δυνατότητα να ορίζουμε εμείς τα δικά μας. Σαφώς και τα ορίζουν κάποιοι άλλοι οι οποίοι θεωρούν πως με βίαιο τρόπο -θεραπεία σοκ- καταφέρουν αυτά που τώρα φαντάζουν αδύνατα.
Αυτοί που βλέπουν νούμερα και όχι ανθρώπους....
Ανθρώπους που έχουν πια κουραστεί να ακούνε για θυσίες....
Ανθρώπους που μοιάζουν να χάνουν και το τελευταίο ψυχικό απόθεμα...
Ανθρώπους που έχουν τόσο ανάγκη από κάποιον που αυτήν την ύστατη στιγμή θα τους δημιουργήσουν πίστη σε κάτι θετικό ...σε ένα όραμα..
Έτσι ώστε και ο πατέρας να μην ξαναπεί δεν μπορώ στο θέλω του παιδιού του....
Αλλά να του πει ''σε λίγο καιρό θα είναι δικό σου''.....
.
0 σχόλια:
Post a Comment