Daily

2012-01-13T05:11:00.001-08:00

Το πάθος μου...

2011-12-22T05:19:00.000-08:00

Ξεκίνησε ως έρωτας...μετατράπηκε σε πάθος....το παρατηρώ στον εαυτό μου...έχω αγωνία μικρού παιδιού μέχρι να φτάσω στο σημείο που πιστεύω πως η εικόνα είναι μαγική...και από εκείνη την στιγμή ''αρχίζει το ταξίδι''..

Κάποτε με ενδιέφερε να κοιτάξω αμέσως μετά αν βγήκε καλή η φωτογραφία.. τώρα ποτέ...χάνομαι πλέον με την εικόνα που αντικρύζω και γίνομαι ένα με αυτήν ...πλέον δεν θυμάμαι καν αν την έχω τραβήξει...το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να απολαύσω την στιγμή ...ακόμα και αν χρειαστεί ''να περάσουν θάλασσες από πάνω μου''...
Όση δε και ''αντάρα'' και αν έχει ....μέσα μου προσεύχομαι να δυναμώσει ...στο τέλος τα μάτια μου είναι πάντα μα πάντα βουρκωμένα ....μόνο από χαρά για την μαγική στιγμή που έζησα....

Lemmings!!!!

2011-10-23T05:43:00.000-07:00

Νηφάλιος και μακριά από την συναισθηματική φόρτιση που πότισε όλους μας η εβδομάδα που πέρασε με τις πορείες του πλήθους πολιτών αλλά των επεισοδίων που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του ένας άνθρωπος νομίζω μια λέξη μου έμεινε. Παραλογισμός....

Μάχες ανθρώπων οι οποίοι χτυπιούνται μεταξύ τους, κοινωνία σε παράκρουση, κράτος σε αδράνεια (;) και αμηχανία (;)...Σύστημα που οδεύει προς την αυτοκαταστροφή του η αλλιώς συνθήκη lemmings...

Και επειδή και εγώ μέχρι πρόσφατα δεν το γνώριζα lemmings ονομάζεται μια ράτσα ποντικιών η οποία μέσα στην περίοδο της ζωής τους άξαφνα καταλαμβάνονται από ομαδική παράκρουση και πηγαίνουν σαν ζωντανό ποτάμι προς το πρώτο γκρεμό όπου πέφτουν δημιουργώντας έναν τελικό καταρράκτη. Κατά την διάρκεια της πορείας τους προς τον γκρεμό προχωρούν ήρεμα και σιωπηρά.

Ποτέ κανείς επιστήμονας δεν έδωσε εξήγηση γιατί το πράττουν.

Έχω την αίσθηση πως με τον ίδιο τρόπο συμπεριφερόμαστε και εμείς ως κοινωνία ατομικά και συλλογικά.

Η διαφορά είναι πως εμείς επιλέξαμε κατά την διάρκεια της πορείας και της πτώσης μας να ''κάνουμε θόρυβο''....

ΥΓ: Σε προηγούμενο άρθρο είχα γράψει πως η κηδεία είχε γίνει καιρό πριν και είχαμε πλέον περάσει στην φάση της ανταλλαγής συλλυπητηρίων.

Νομίζω πλέον πως ήρθε και ο καιρός για το μνημόσυνο..

ΥΓ2: Η φωτογραφία απεικονίζει την Φιλελληνική διάθεση της κυρίας (;) Μέρκελ καθώς και των υπολοίπων εταίρων μας... Είπαμε μια οικογένεια είμαστε..

Το κοριτσάκι..

2011-10-15T02:14:00.000-07:00

Είχα σταματήσει να πάρω τσιγάρα όταν το πανέμορφο κοριτσάκι μπροστά μου ζήτησε από το μπαμπά του να του πάρει ένα παιχνιδάκι που κρεμόταν στην γωνιά του περιπτέρου. Η απάντηση ''δεν μπορώ'' πάγωσε το δικό μου βλέμμα, γκρέμισε τον όμορφο κόσμο του παιδιού και στεναχώρησε αφάνταστα τον πατέρα του που με κοίταξε αμήχανα.

Τα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν αλλά και ο λίγος χρόνος μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου μου φάνηκαν αιώνες. Αναρωτήθηκα πόσες φορές επαναλαμβάνεται κάθε μέρα αυτή η σκηνή. Πόσες φορές ο κόσμος ενός παιδιού γκρεμίζεται. Και σε τι θετικό πρέπει να πιστέψει ένας γονιός που θα μπορούσαν στο μέλλον να κάνουν χαρούμενο το παιδί του.

Μέσα στην προσπάθεια της σκέψης μου και ενώ είχα λοξοδρομήσει από την πορεία προς το σπίτι και αμήχανα και βιαστικά περπατούσα ήδη δίπλα στην θάλασσα. Εικόνες από τα γεγονότα της μέρας περνούσαν από το μυαλό μου. Σκουπίδια παντού, η σύλληψη 15χρονων που βίασαν και λήστευαν και άλλα πολλά που συνειρμικά μου έφεραν τις εικόνες από τις αναταραχές στο κραχ της Αργεντινής.

Αποκλείεται να γίνει το ίδιο σκέφτηκα. Αποκλείεται και ας βλέπεις πως η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι. Μπαρούτι που μεταφράζεται σε ανθρώπους στα όρια του νευρικού κλονισμού και της κατάθλιψης. Το διαπιστώνεις ακόμα και στον τρόπο που περπατούν ...τόσο νευρικά..το βλέπεις στο τρόπο που εύκολα καβγαδίζουν..μια έκρηξη που κρατά για λίγο και μετά ξεφουσκώνει. ΄Το βλέπεις από το παγωμένο βλέμμα των περισσοτέρων στο δρόμο. Ένα βλέμμα που έρχεται σαν αποτέλεσμα του άγχους προσμονής για κάτι πολύ άσχημο.

Σκέφτηκα πως ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες είναι αδύνατον να μην ξεπροβάλλουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι έστω και στο ελάχιστο θα δώσουν πνοή και όραμα. Όραμα επιβίωσης γιατί είναι δεδομένο πλέον πως το τέλος μιας εποχής έχει έρθει.

Είναι δεδομένο πλέον πως απολέσαμε την δυνατότητα να ορίζουμε εμείς τα δικά μας. Σαφώς και τα ορίζουν κάποιοι άλλοι οι οποίοι θεωρούν πως με βίαιο τρόπο -θεραπεία σοκ- καταφέρουν αυτά που τώρα φαντάζουν αδύνατα.

Αυτοί που βλέπουν νούμερα και όχι ανθρώπους....

Ανθρώπους που έχουν πια κουραστεί να ακούνε για θυσίες....

Ανθρώπους που μοιάζουν να χάνουν και το τελευταίο ψυχικό απόθεμα...

Ανθρώπους που έχουν τόσο ανάγκη από κάποιον που αυτήν την ύστατη στιγμή θα τους δημιουργήσουν πίστη σε κάτι θετικό ...σε ένα όραμα..

Έτσι ώστε και ο πατέρας να μην ξαναπεί δεν μπορώ στο θέλω του παιδιού του....

Αλλά να του πει ''σε λίγο καιρό θα είναι δικό σου''.....

Το προβληματικό παιδί..

2011-10-03T03:01:00.000-07:00

Παντού υπάρχει ένα... στις οικογένειες....στον χώρο εργασίας ... σε ενώσεις κρατών. είναι συνήθως το παιδί που επιλέγει από μικρό σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ''παιδιά'' να προβαίνει σε κάθε επιπόλαιη ενέργεια βάζοντας συχνά σε μπελάδες τους υπόλοιπους. Είναι το παιδί που με τις ενέργειες του συχνά προκαλεί την οργή των άλλων και ακόμα πιο συχνά την παραδειγματική του τιμωρία.

Κάπως έτσι βλέπουν την χώρα μας εδώ και δύο χρόνια. Σαν ένα πολύ προβληματικό παιδί. Και δυστυχώς οι ''γονείς'' δεν διακατέχονται από αισθήματα αγάπης. Τους επιβλήθηκε να μας υιοθετήσουν. Αν και ήξεραν τα κουσούρια μας όταν το έκαναν. Με κυριότερο αυτό της αυτοκαταστροφής. Απίστευτο σύνδρομο της φάρας μας.

Μιας φάρας που θα μπορούσε να είναι από τις πλέον δημιουργικές σε αυτό το όμορφο ''οικόπεδο του πλανήτη'' επιλέγει όμως να είναι η πιο αυτοκαταστροφική.

Το πιο αυτοκαταστροφικό η εμμονή μας να ακούμε όχι αυτά που είναι αλήθεια αλλά αυτά που θέλουμε. Σαν το ασχημόπαπο που κολακεύεται από την μητέρα του όταν του αναφέρει πως είναι το ομορφότερο της πλάσις.

Κάπως έτσι βρεθήκαμε αγκαζέ με το μισό μερίδιο της ευθύνης να βαραίνει τις πλάτες μας και ας μην τα φάγαμε μαζί. Απλά επί σειρά δεκαετιών επιλέγαμε ανθρώπους οι οποίοι ξέραμε πως μας έλεγαν ψέματα όμως ηχούσε τόσο βολικό και όμορφο στα αυτιά μας.

Ακόμα και σήμερα αυτή η διάθεση να ακούμε ότι θέλουμε συνεχίζει. Και έρχεται εις γάμον κοινωνία με ότι πιο λαϊκίστικο έχει επικρατήσει. Πάρτι έχουν στήσει όσοι επί δεκαετιών καπηλευόντουσαν τα θέλω του κόσμου. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, συνδικαλιστόμουτρα και λοιποί συγγενείς...

Και συνεχίζουν να χαϊδεύουν τα αυτιά όλων μας. Κρύβοντας την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που λέει πως βουτήξαμε στο κενό. Μένει να διαπιστωθεί πόσο θόρυβο θα κάνει η πτώση μας.... Για αυτό οι θετοί γονείς μας προσέχουν ακόμα...για λιγότερο θόρυβο..

ΥΓ: Μια κοινωνία μπορεί να καταστραφεί εξαιτίας 4 λόγων:

1. Επειδή δεν μπόρεσε να προβλέψει το μεγάλο πρόβλημα που πλησίαζε.

2. Επειδή δεν κατανόησε το πρόβλημα όταν εκδηλώθηκε.

3. Επειδή όταν το κατανόησε δεν προσπάθησε σοβαρά να το αντιμετωπίσει.

4. Επειδή όταν αγωνίστηκε να το αντιμετωπίσει αποδείχτηκε πως δεν είχε τις δυνάμεις.....

Διαλέξτε σε ποιά φάση βρισκόμαστε. Την πραγματική όχι αυτήν που θα μας άρεσε..

Η αγάπη μου...

2011-10-01T06:42:00.000-07:00

Δύο χρόνια περίπου αποτελεί την αγάπη μου! Πολύ μεγάλη! Ίσως επειδή την μύηση μου την έκανε μια πολύ ξεχωριστή κοπέλα! Άνθρωπος που συναντήθηκε με τον θάνατο από πρόβλημα υγείας και που όταν δραπέτευσε από τον θάνατο συνειδητοποιήσε την ομορφιά πλέον κάθε στιγμής!
Και την φωτογράφιζε...

Κάπως έτσι βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια. Ζήλεψα την ικανότητα της να μπορεί να παρατηρεί και να απομονώνει στιγμές και εικόνες που γινόντουσαν ένα με αυτήν. Άρχιζα να παρατηρώ...άρχιζα να βλέπω εικόνες σαν να τις κοιτάω μέσα από τον φακό.

Ίσως γιατί αυτό περιόριζε ότι περιττό υπήρχε δίπλα από την εικόνα... Μα κυρίως γιατί στον καιρό άρχισα να γίνομαι και εγώ κομμάτι της φωτογραφίας.

Εδώ και καιρό αποτελεί την απόδραση μου...αποτελεί όλες μου τις στιγμές...στιγμές που με κάνουν να χαμογελώ αλλά και να δακρύζω από την ομορφιά τους.

Την ομορφιά που δίνουν οι θάλασσες, οι ουρανοί, τα συναισθήματα των ανθρώπων και τόσα άλλα.

Μέσα στην Ύβρη που ζούμε είναι το ''προσωπικό μου ταξίδι'' ...και το έχω απόλυτη ανάγκη..

ΥΓ: Από τις αγαπημένες φωτογραφίες που τράβηξα θεωρώντας τον εαυτό μου πολύ τυχερό που βρέθηκα μπροστά της....

ΘΥΜΩΝΩ

2011-09-28T09:50:00.000-07:00

Θυμώνω να βλέπω ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να ακροβατούν σε κάδους σκουπιδιών!
Θυμώνω να βλέπω γονείς να μην μπορούν να ικανοποιήσουν στο ελάχιστο τις ανάγκες των παιδών τους!
Θυμώνω να βλέπω ηλικιωμένους ανθρώπους να μην μπορούν πλέον να αγοράσουν φάρμακα επιδή δεν έχουν λεφτά!
Θυμώνω να βλέπω ανθρώπους που επιβίωναν με κοινωνικά επιδόματα λόγω αναπηρίας να τους κόβονται.
Θυμώνω να βλέπω παιδιά εξαρτημένα να μην μπορούν να μπουν σε προγράμματα αποτοξίνωσης λόγο έλλειψης κονδυλίων!
Θυμώνω να βλέπω ανθρώπους που δουλεύουν πλέον πάνω από δώδεκα ώρες την μέρα να κατηγορούνται ως τεμπέληδες!

Θυμώνω για τόσα πολλά!
Μα θυμώνω κυρίως με εμάς που τα υπομένουμε...

ΥΓ: Λυπάμαι δεν είδα το φινάλε του τούρκικου σήριαλ!
Γαμώ την κατάντια μας γαμώ!

Επιβίωση

2011-09-22T09:22:00.000-07:00

Εκεί κάπου το Μάιο είχα ξεκινήσει να γράφω τα άρθρα στο blog που ήταν μέσα στην παραφωνία με δεδομένο πως οι περισσότεροι είχαν σαν προβληματισμό το πως θα περάσουν τις διακοπές τους και πόσες μέρες μένουν για να κάνουν την μικρή τους απόδραση.

Όταν δε, τα διάβαζα αισθανόμουν και εγώ άσχημα την στιγμή που ο καθένας έβαζε όμορφες εικόνες στο μυαλό του εγώ γκρίνιαζα και περιέγραφα αυτό που έρχεται με τόσο τραγικό τρόπο. Θες η επαφή με ανθρώπους που ξέρουν που πήγαινε το καράβι θες κάποια άλλα πράγματα με πότιζαν με τόσο κακές σκέψεις που προσπαθούσα με τον πιο ήπιο τρόπο να περιγράψω αυτό που έρχεται και που ακόμα δεν το έχουμε δει μπροστά μας σαν ολόκληρη εικόνα.

Σήμερα πλέον ακόμα και οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους. Μια γρήγορη ματιά να ρίξεις στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και αναρωτιέσαι γιατί όλες έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Μια καταστροφή (κοινωνική - οικονομική) και μια απίστευτη αγωνία του τι έρχεται.

Είναι η στιγμή που κύρια συναισθήματα όπως της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης μαζί με το συναίσθημα της οργής αναπτύσσονται πολύ πιο γρήγορα από ότι θα μπορούσες να φανταστείς.

Είναι η στιγμή που λίγο σε ακουμπάει αν ο κοινωνικά αποκλεισμένος από οποιαδήποτε παροχή με ένα ελάχιστο κοινωνικό επίδομα κάποιων 200Ε (που στην πραγματικότητα τον οδηγεί στην εξαθλίωση) το χάνει και αυτό γιατί απλά έχεις να σκεφτείς πρώτα τον εαυτό σου.

Είναι η στιγμή που αρχίζει να σου γίνεται συνήθεια η εικόνα ανθρώπων (αλλοδαπών η μη δεν έχει πια καμιά σημασία) να μαζεύουν αποφάγια από τα σκουπίδια.

Όλα αυτά πλέον περνούν σαν εικόνες τόσο γρήγορα από μπροστά σου. Και κάνεις εφιαλτικές σκέψεις. Σαν και αυτή που άκουσα σήμερα σε ένα περίγυρο ανθρώπων στον οποίο οι περισσότεροι συμφώνησαν να πάνε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουν σε μεγάλες ποσότητες ειδών πρώτης ανάγκης και να τα κρύψουν σε αποθήκη του σπιτιού για κάθε ενδεχόμενο.

Αυτό είναι που σου επιβάλει η αυτοσυντήρηση. Να βρεις μεθόδους επιβίωσης. Λες και θα είσαι ευτυχής αν οι άλλοι (κακιά ώρα) πεθαίνουν οι άλλοι δίπλα σου και εσύ απλά θα έχεις 10 πακέτα μακαρόνια...

Ειλικρινά τον τελευταίο καιρό έχει χαθεί κάθε έννοια μέτρου. Το βλέπεις παντού. Δυστυχώς για όλους μας έχει χαθεί το μέτρο και από αυτούς που ορίζουν την ζωή μας. Ναι άλλοι πλέον ορίζουν την ζωή μας όσο άσχημο και αν ακούγεται. Το μέλλον μας και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.

Έπρεπε να γίνουν όλα αυτά; Πολλοί λένε πως όχι λίγοι λένε πως ίσως ο πάτος που πιάσαμε σαν κοινωνία χρειαζόταν ένα πολύ ισχυρό σοκ. Το κακό όμως είναι πως όλες τις φορές μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά η αλλιώς το σοκ το απορροφούν κυρίως αυτοί που λιγότερο έφταιγαν.

Αλήθεια τι θα ήταν κάτι αισιόδοξο μέσα σε όλο αυτό το κάδρο; Προς το παρόν όλα φαίνονται τόσο μαύρα. Όμως μην έχεις καμία αμφιβολία πως όσο και να κρατήσει αυτή η κατάσταση όσο και να επιδεινωθεί πάντα θα υπάρχει η στιγμή της αναστροφής. Είναι κανόνας της φύσης ....όπως αυτός της επιβίωσης..

Η ορχήστρα στην τραπεζαρία του Τιτανικού ακόμα παίζει..

2011-09-09T02:11:00.000-07:00

Από τις αρχές του καλοκαιριού - ακόμα και τον Αύγουστο εν μέσω καλοκαιρινής ραστώνης των περισσοτέρων - έγραφα πως τα πράγματα εξελίσσονται δραματικά. Λυπάμαι που ήταν προμηθείς σκέψεις και όχι επιμηθείς.

Θυμάμαι την 21η Ιουλίου που όλοι πανηγύριζαν περί εθνικής σωτηρίας και μεγάλων αποφάσεων της Ευρώπης ήμουν πολύ κουμπωμένος και έγραψα πως λίγο πολύ τα ακούμε βερεσέ και πως το κακό είναι μπροστά μας.

Όχι από αρνητισμό αλλά από γνώση πως οι συγκεκριμένες αποφάσεις των εταίρων είχαν σαν προϋπόθεση κάποιες δικές μας αποφάσεις πολύ οδυνηρές. Με δεδομένο πως οι Ελληνικές κυβερνήσεις είναι αναβλητικές και αρνούνται να σηκώσουν το απαιτούμενο πολιτικό κόστος έβλεπες χωρίς να έχεις μαντικές ικανότητες πως δύσκολα θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτά που έδιναν ως υπόσχεση στους απαιτούν τες Ευρωπαίους.

Είχα δε τότε αρχές Αυγούστου αναρωτηθεί που βρίσκουν όλοι την διάθεση να αποδράσουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές όταν αυτό που φαίνεται πως έρχεται από Σεπτέμβριο μοιάζει σαν κόλαση για την χώρα. Μια οικονομική κόλαση που δείχνει να δεσμεύει μία και περισσότερες γενιές και που δείχνει να μην έχει γίνει αντιληπτή σε πολύ κόσμο μαζί και σε αυτούς που αποτελούν την πολιτική σκηνή της χώρας μας.

Θα μου πεις και στην τραπεζαρία του Τιτανικού ακόμα και την ώρα που το πλοίο βούλιαζε έπαιζε ακόμα και κάποιοι αρνιόντουσαν να αντιληφθούν το επικείμενο ναυάγιο. Τόση μεγάλη ομοιότητα με την σημερινή κατάσταση.

''Σιγά μην μας αφήσουν να πτωχεύσουμε'' ακούς αρκετά συχνά από απαίδευτα μυαλά και φλύαρα στόματα. Μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί πως τα πράγματα για τους Ευρωπαίους εταίρους μας δεν είναι τα ίδια όπως πριν ένα χρόνο και ειδικότερα το κόστος για αυτούς συνέπεια μιας δικής μας χρεωκοπίας.

Πλέον και αφού ένα μεγάλο κομμάτι του χρέους έχει φύγει από τις τράπεζες τους και έχει περάσει σε χέρια ιδιωτών τους δίνει την δυνατότητα να σκεφτούν ξανά αν τελικά το κόστος της παραμονής μας στο Ευρώ θα είναι μεγαλύτερο από το να μας αποπέμψουν από αυτήν.

Εμείς από την δική μας μεριά συνεχίζουμε να εθελοτυφλούμε. Και ειδικότερα μέσω γνωστών ΜΜΕ να παραπλανούμε τον κόσμο. Κάπως έτσι βλέπεις συχνά την πρόταση εντύπων πως καλύτερα είναι να γυρίσουμε στην δραχμή ακόμα και την πρόταση να οδηγηθούμε στην πτώχευση και να αρνηθούμε να καταβάλουμε τα δανεικά.

Φυσικά δεν συνεχίζουν τον ειρμό της σκέψης τους και να αναφέρουν πως σε μια χώρα που τα 2/3 των ειδών που καταναλώνουμε είναι εισαγόμενα κάτι που σημαίνει πως η χώρα δεν΄έχει αυτάρκεια στα περισσότερα είδη όπως φάρμακα, καύσιμα ακόμα και τρόφιμα και θα τα στερηθεί από την επόμενη μέρα θα έχει τις χειρότερες συνέπειες.

Ούτε φυσικά αναφέρουν την πιθανή κοινωνική σύρραξη που θα προέκυπτε από όλες αυτές τις ελλείψεις. Μιλάμε για μια κατάσταση χαώδη που εύκολα θα μπορούσε να είναι ιστορία κινηματογραφικής ταινίας με πολύ βία και ταραχές στις σκηνές της.

Δυστυχώς ακόμα και σήμερα βλέπεις και ακούς τυχοδιωκτικές απόψεις. Βλέπεις μια πελαγωμένη κυβέρνηση σε πλήρη αποσύνθεση, μια Αξιωματική αντιπολίτευση που δεν αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης και μια Αριστερά που απλά επενδύει στην οικονομική καταστροφή.

Μια είναι όμως η πραγματικότητα. Πως μόνοι μας δεν θα αντέξουμε να βγούμε από την γωνία που έχουμε βρεθεί. Ας το αντιληφθεί τουλάχιστον η κοινωνία πριν είναι αργά. Και αυτή θα δείξει τον δρόμο της λύσης. Αν αυτή πλέον υπάρχει....

Κράτος σε διάλυση & κοινωνία σε παράκρουση...

2011-09-08T02:09:00.000-07:00

Πάντα μας άρεσε σαν λαός να βλέπουμε τα πράγματα με ένα τόνο αισιοδοξίας. Πάντα δε, είχαμε και ένα Θεό η και περισσότερους που πιστεύαμε πως την κατάλληλη στιγμή θα έβαζε το χέρι του προκειμένου να μας σώσει από περιπέτειες. Τις περισσότερες φορές ήταν τόση η αδράνεια μας ως κοινωνία που αναγκάστηκαν οι παλαιότεροι να εφεύρουν και ρητά όπως το συν Αθηνά και χείρα εκείνη'' προσπαθώντας να μυήσουν στο μυαλό του καθένα μας πως τα πράγματα από μαγικές και εξω-φυσικές δυνάμεις δεν βελτιώνονται.

Ως κοινωνία μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι μαζί αλλά ως κοινωνία είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνη για τα χάλια μας. Άλλοι λίγο και άλλοι πολύ. Ακόμα και αυτούς τους οποίους χλευάζομε, λοιδορούμε πολλές φορές προβαίνουμε και σε πράξεις βίας εμείς τους έχουμε εκλέξει.

Μπορεί να μεγαλώσαμε ακούγοντας την ρήση πως η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, μοιάζει όμως να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Εξάλλου για ποια δημοκρατία; την δημοκρατία όπου οι λίγοι καθορίζουν τις μοίρες των πολλών; Την δημοκρατία ενός επίπλαστου παράδεισου μιας κοινωνίας που έζησε αρκετά πλούσια για περίπου τρεις δεκαετίες. Την δημοκρατία στην οποία κάθε στοιχείο αξιοπρέπειας -ατομικής η συλλογικής- ήθους και υπακοής σε στοιχειώδης κανόνες καταστρατηγήθηκε; Δημοκρατία a la cart φτιάξαμε. Μια δημοκρατία που με φερέφωνα τα ΜΜΕ επικροτούσε το κάψιμο της Αθήνας από ''ανήσυχους νέους'' αλλά από την άλλη μεριά ζητούσε και ζητάει πλήρη υπακοή σε μια σκληρή κηδεμονία.

Μια κηδεμονία την οποία διάλεξαν άλλοι για εμάς. Αυτοί που δύο χρόνια έπαιρναν όρκο τιμής πως λεφτά υπάρχουν. Αυτοί που προέτρεπαν τον κόσμο να βγει στους δρόμους και να αποφευχθεί το ξεπούλημα. Παρανοϊκό αλλά αυτοί σε ένα βράδυ αποφασίζουν να κάνουν ακριβώς ίσως και χειρότερο από αυτό.

Έχουμε πλέον μπλέξει. Και το μπλέξιμο έχει να κάνει με κυβερνώντες ανίκανους, ασυνείδητους και κυρίως επικίνδυνους. Η κατάσταση πλέον ανήκει στην ωριμότητα της σκέψης της πλειοψηφίας. Και στην σοφία της τι είναι αυτά που θα βοηθήσουν τους επιβάτες του πλοίου να σωθούν στο ναυάγιο του καραβιού.

Υπάρχει αυτή η ωριμότητα; Και αν υπάρχει γιατί επιστρατεύονται κανόνια νερού, ειδικά φράγματα δρόμων και κάπου 20.000 αστυνομικοί;

Εξάλλου το δρόμο δεν τον ορίζει μια μικρή πλειοψηφία ανθρώπων που στόχο έχουν το μπάχαλο και οδηγούν την χώρα σε χειρότερο αδιέξοδο. Τον δρόμο τον αποφασίζει μια μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία η οποία σπάνια βγαίνεις τους δρόμους. Μακάρι να είναι όσο γίνεται λιγότερο κακοτράχαλος. Και κυρίως να μην σηματοδοτήσει πράγματα και εξελίξεις που ως κοινωνία ούτε στον χειρότερο μας εφιάλτη δεν θα τα βλέπαμε.

Ας υπάρξει σύνεση και εγρήγορση τώρα που το ρολόι δεν δείχνει παρά ένα αλλά και πέντε. Και αν μπορεί και ο Θεός ας βάλει τα πόδια του. Γιατί το χερι του πλέον δεν φτάνει για να διορθώσει την κατάσταση. Αμήν..

2011-09-03T05:21:00.000-07:00

Σε ένα παλαιότερο μου ταξίδι κάπου στην εκεί έξω από την Κορινθία ψάχνοντας να βρω ένα μικρό χωριό βρέθηκα χαμένος σε ένα ορεινό μέρος στο οποίο μόνος πολιτισμός ήταν ένα πολύ μεγάλο μποστάνι. Ψάχνοντας να βρω άνθρωπο να με κατατοπίσει πως θα βρω τον τελικό μου προορισμό ανακάλυψα ένα ζευγάρι ανθρώπων οι οποίοι μακριά (το κοντινότερο σπίτι περίπου μισή ώρα οδήγησης) από τον πολιτισμό (έστω και χωριού) εκεί κάπου σε έναν λόφο που δεν ξέρω καν πως λέγεται έχουν στήσει μια μικρή αγροτική καλλιέργεια με διάφορα προϊόντα. Εκεί κάπου στο πουθενά όπως λέω εγώ....

Ένας μικρός παράδεισος με δέντρα, σπαρτά, κοτέτσια και άλλα που τόσο ξένα φάνηκαν εκείνη την μέρα στα δικά μου μάτια. Εκείνη την μέρα θυμάμαι όταν σταμάτησα το αυτοκίνητο (φαντάζομαι πως μέσα στην νεκρική σιγή με άκουγαν από ώρα πως ανέβαινα τον λόφο) και τους είδα να μαζεύουν κάτι σταφύλια από τα αμπέλια με σόκαρε η πρόταση του Γιάννη ''έλα να πιούμε καφέ και σου λέμε πως θα γυρίσεις πίσω''. Κατέβηκα και μαγεμένος από την ηρεμία των προσώπων του ζευγαριού αλλά και από το αληθινό χαμόγελο που έβγαζε το πρόσωπο τους.

Τους απάντησα πως δεν ήθελα καφέ αλλά θα χαιρόμουν αν με ξεναγούσουν στον πολύ όμορφο αγρό τους. Έτσι και έγινε. Πρέπει να έκατσα περίπου δύο ώρες. Μαζέψαμε σταφύλια, βγάλαμε αυγά από τα κοτέτσια και άλλα ΄τετοια εν μέσω μιας συζήτησης η οποία ξεκίνησε με το τι ασχολούμαι και εξελίχτηκε σε άνοιγμα καρδιάς και από την πλευρά μου και από την πλευρά του ζευγαριού. Άνθρωποι ζεστοί, άνθρωποι καλοσυνάτοι....

Έκτοτε έχω ξαναπάει άλλη μια φορά μετά από αρκετά χρόνια (οι ίδιοι αρνούνται πεισματικά να επισκεφτούν την μεγαλούπολη - όπως την λένε) και πάλι πλημμύρισα με τα ίδια συναισθήματα χαράς.

Εκεί θα πάω βόλτα απόψε...για να δω αυτούς τους δύο καλούς μου φίλους....

Ο Γιώργος...

2011-08-20T05:03:00.000-07:00

Ο Γιώργος είναι 52 ετών και αγωνίζεται να μεγαλώσει δύο παιδάκια ( 9 και 5 ετών) δουλεύοντας πολύ σκληρά το πρωί (εποχιακά) σε αναψυκτήριο μεγάλης εφημερίδας και το βράδυ κάνοντας εξτρά σαν σερβιτόρος σε ταβέρνα της Καλλιθέας.

Η τύχη του επιφύλασσε άσχημο παιχνίδι όταν η ξενοδοχειακή μονάδα που εργαζόταν τα τελευταία 22 χρόνια μέσα σε ένα βράδυ κήρυξε πτώχευση και πραγματικά βρέθηκε στο πιο δύσκολο σημείο της ζωής του. Την ίδια εποχή η σύζυγος του βοηθός λογιστή σε μια μικρή επιχείρηση απολύθηκε λόγο κρίσης επιδεινώνοντας την οικονομική τους κατάσταση και κάνοντας τον αγώνα επιβίωσης ακόμα πιο δύσκολο.

Είναι μια εικόνα παρόμοια με χιλιάδες άλλες που πλέον συμβαίνουν και που καθημερινά φτάνει στα αυτιά μας. Μια εικόνα που λειτουργεί ως καθημερινός εφιάλτης για τον καθέναν.

Είναι η πραγματικότητα του ιδιωτικού τομέα που έχει κληθεί να πληρώσει όλα τα κακώς κείμενα του Δημόσιου τομέα. Γιατί ας μην γελιόμαστε. Αυτό ακριβώς πληρώνουμε. Ένα παχύσαρκο, κακοδομημένο κράτος το οποίο δαπανά περίπου 75% των εσόδων σε μισθούς.

Αυτόματος και ο συνειρμός. Θα μπορούσε ποτέ μια ιδιωτική επιχείρηση να επιβιώσει με εργοδοτικό κόστος τόσο υψηλό? Απλή και η απάντηση. Ποτέ. Ακόμα ένα επιχειρηματίας οικογενειακής επιχείρησης ξέρει πως αυτό δεν μπορεί ποτέ να υπερβαίνει το 35%. Από κει και πέρα τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο κράτος. Το οποίο εδώ και δύο χρόνια κάτω από τον φόβο του πολιτικού κόστους και των διαφόρων παχύσαρκων Ρομπέν των Δασών του δημοσίου (καλο ταϊσμένων ζώων με την ταμπέλα εργατοπατέρες) αδυνατεί από την πρώτη στιγμή να απαλλαχθεί από αριθμό ανθρώπων οι οποίοι απλώς πληρωνόντουσαν και πληρώνονται για να μην παράγουν. Η ανάγκη όμως του κράτους για χρήματα προκειμένου να επιβιώσουν οι τεμπέληδες διαρκής. Και έτσι καλείται ο ιδιωτικός τομέας με συνεχιζόμενες έκτακτες εισφορές και απίστευτα χαράτσια να πληρώνει τα σπασμένα.

Ήσουν βλάσφημος αν όλα αυτά τα χρόνια κατηγορούσες τον δημόσιο τομέα και τους υπαλλήλους του που κατάφεραν να πάρουν σε μια δεκαετία αυξήσεις 110% όταν κάθε χρόνια γινόταν μάχη στον ιδιωτικό τομέα για αυξήσεις 2%.

Φέτος ο ιδιωτικός τομέας ''πενθεί τον οικονομικό θάνατο'' άλλων 250.000 ανθρώπων την στιγμή που γίνονται ''επαναστάσεις'' για το εάν θα κλείσει μια τελειωμένη επιχείρηση σαν την ΕΤ την οποία συντηρούν ακόμα (και) άνεργοι μέσω των σημειωμάτων της ΔΕΗ.

Γίνονται επίσης πολύωρες συζητήσεις για το αν θα κλείσουν κρατικοί οργανισμοί που έπαιρναν επιδοτήσεις επί σειρά ετών με σοβαρό επιστημονικό έργο όπως η ΄καλλιεργεια της τομάτας στην Βενεζουέλα''.... Και άλλα τέτοια τραγελαφικά...

Είναι όλα αυτά που σκέφτεται ο φίλος Γιώργος όταν γυρνάει κατάκοπος από την δεύτερη εργασία του τα ξημερώματα και που προκαλούν μια απίστευτη οργή .....

Μια οργή η οποία τείνει να βγει εκτός ελέγχου.......

Κατευθείαν στο χειμώνα?

2011-08-17T07:24:00.000-07:00

Το φετινό καλοκαίρι σίγουρα δεν ήταν το ίδιο με τα προηγούμενα. Μπορεί να ήταν το ίδιο άδεια τις μέρες του 15αυγουστου η πόλη αλλά όλοι μετέφεραν στις αποσκευές τους διαρκώς μια ανησυχία για το τι έρχεται.

Άλλος ανησυχεί με το πως θα τα φέρει βόλτα οικονομικά, άλλος βιώνει την ανασφάλεια για το εάν θα έχει την εργασία του και το επόμενο διάστημα άλλος θέλει να βουλώσει με κερί το κουτί αλληλογραφίας βρίσκοντας το ως λύση στα σημειώματα της εφορίας που πρόκειται να έρθουν. Η μεγαλύτερη όμως των ανησυχιών είναι αυτή της ενδεχόμενης κοινωνικής αναταραχής.

Μπορεί ο κύριος Παπανδρέου να διεμήνυσε από τις διακοπές στην Σκιάθο ότι οι κόποι μας πιάνουν επιτέλους τόπο αλλά μα΄λλον κανέναν δεν έπεισε. Και ποιον να πείσει άλλωστε όταν όλοι πλέον διακρίνουν πως η καταστροφή είναι συνώνυμο της σημερινής κατάστασης.

Μια κατάσταση στην οποία αποκλειστικοί υπεύθυνοι είναι αυτοί που την διαχειρίζονται. Ήρθαν λέγοντας πως λεφτά υπάρχουν (ενώ δεν υπήρχαν να είναι καλά και οι προηγούμενοι). Σύντομα ντελάλη βγάλανε το πόσο διεφθαρμένοι είμαστε ως κράτος. Λες και οι υπόλοιπες χώρες ήταν αγγελικά φτιαγμένες. Ακόμα πιο σύντομα φρόντισαν να συμφωνήσουν σε πολιτικές που μαθηματικά οδηγούσαν σε στέγνωμα και σε κοινωνική εξαθλίωση.

Και τώρα που έρχεται και η κοινωνική εξαθλίωση μένει να δούμε και τις συνέπειες της. Μπορεί το καλοκαίρι να λειτούργησε ως ανάπαυλα αλλά κοντά είναι τα ''ραντεβού'' που έχουν κλειστεί για τον Σεπτέμβριο.

Η αρνητική ψυχολογία όλων αλλά και η οικονομική κόπωση έχει φτάσει στο μέγιστο. Αυτά τα δύο λειτουργούν ως μονόδρομο σε βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις (για πολλούς και οι πολιτικές εξελίξεις). Καλή σύνεση...

ΥΓ: ''Οι έρευνες είναι παράνομες και μην παίζετε με την αποφασιστικότητα της Τουρκίας'' (Γιλντίζ - Υπουργός ενέργειας).

Παραμύθια Αυγουστιάτικου Δεκέμβρη...

2011-08-13T04:55:00.000-07:00

Σεπτέμβριος έρχεται....μήνας που το σύνολο της κοινωνίας θα προσγειωθεί ανώμαλα.. Και στην διάρκεια του οποίου το κουτί αλληλογραφίας θα γίνει ίσως το πιο μισητό αντικείμενο.

Ραβασάκια από την εφορία για όσους έχουν πάνω από θεόρατο εισόδημα των 8.000€. Ραβασάκια για τις νομιμοποιήσεις των αυθαιρέτων, εισφορά για όσους εγκληματούν και έχουν αυτοκίνητο πάνω από 1998 κυβικά, αυξήσεις ΦΠΑ και άλλα τέτοια καταπληκτικά θα τα νοιώσει έντονα το πετσί μας.

Είναι δύσκολη η βίαιη προσαρμογή. Από εκεί που είσαι ξαπλωμένος στην παραλία και σχολιάζεις τα τατού των διπλανών κοριτσιών και που ο ήσυχος Μπαγκλαντές σε πιέζει να αγοράσεις το κάθε άγνωστο cd του ''άρχοντα της πίστας'' (συνήθως ο αλλοδαπός πωλητής έχει και άποψη) ξαφνικά θα βρεθείς πάλι σε μια χειρότερη κατάσταση από αυτήν που άφησες και πάντα με την ανασφάλεια του αύριο.

Πολλοί λένε πως θα ενταθούν οι κινητοποιήσεις. Και προσπαθούν ανεπιτυχώς να ταυτοποιήσουν τα επεισόδια που έγιναν στις πόλεις της Βρετανίας με αυτά που γίνονται εδώ. Μέγα λάθος.

Στην Αγγλία από τα τέλη της δεκαετίας του 70 λανσαρίστηκε η Αμερικάνικη ιδέα της πολυ-πολιτισμικότητας. Στο πλαίσιο αυτό ορδές ανθρώπων κυρίως από αποικίες κατάφεραν να πάρουν την ποθητή υπηκοότητα κουβαλώντας μια εντελώς ξένη πραγματικότητα και νοοτροπία.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σήμερα στην Βρετανία η μουσουλμανική κοινωνία αποτελεί το 3.5% του συνολικού πληθυσμού και στο νησί φιλοξενούνται περισσότερα από 1800!!! τζαμιά.

Εντέχνως και σε εποχές ευμάρειας -τις τελευταίες τρεις δεκαετίες- οι κοινωνικές αυτές ομάδες είχαν μέσω των κοινωνικών επιδομάτων (κάπου 800λίρες τον μήνα) την δυνατότητα να επιβιώνουν. Για όσους δε έστω και για λίγο είχαν ζήσει σε τέτοιες περιοχές ξέρουν και πως....Μακριά από κάθε έννοια οικογένειας από μικροί, συνήθως μέλη κάποιων συμμοριών, με καθημερινότητα διάφορες παράνομες ενέργειες όπως μικροκλοπές και εμπόριο ναρκωτικών.

Τα πράγματα ήρθαν έτσι στην Αγγλία (πολλοί είναι αυτοί που μεταφορικά την ονομάζουν σαν επόμενη Ελλάδα) που τα κοινωνικά επιδόματα κόπηκαν. Με αποτέλεσμα οι ομάδες αυτές να οδηγούνται στην κοινωνική απαξίωση ακόμα περισσότερο. Και λέω περισσότεροι γιατί πάντα ήταν αποκλεισμένοι και πάντα ήταν ξένοι στη χώρα που τους φιλοξενούσε.

Το φιτίλι εκεί άναψε από μια δολοφονία. Και ακολούθησαν τα γνωστά σε όλους επεισόδια. Η διαφορετικότητα είναι πως το σύνολο της Αγγλικής κοινωνίας τα αντιμετώπισε ως βαρβαρότητες και χουλιγκανισμούς. Την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα αναφερόντουσαν ως διαδηλωτές...

Στην κοινωνική ιστορία της Ευρώπης αυτά που συμβαίνουν σε όλες τις σημερινές ανεπτυγμένες χώρες πάντα γινόντουσαν. Πάντα υπήρχαν (σε κάθε χώρα και για διαφορετικούς λόγους) εντάσεις και εκρήξεις βίας. Βίας όμως που θα πρέπει να κατανοήσουμε πλέον και στην χώρα μας πως δεν διακρίνεται σε καλή και κακή. Μια βία που όταν γίνεται ένοπλη ονομάζεται έγκλημα. Εκτός και εάν είναι επανάσταση.

Η επανάσταση όμως έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και σίγουρα κάποιο πολιτικό υποκείμενο και όραμα. Δεν είναι επανάσταση να συγκεντρώνονται 1.000 η και περισσότεροι άνθρωποι με σκοπό να σπάνε, να καίνε και να λεηλατούν μια πόλη.

Και τελικά θα πρέπει μα καταλήξουμε και να διακρίνουμε και στην χώρα μας....άλλο κοινωνική διαμαρτυρία έστω και δυναμική, άλλο κοινωνική ανυπακοή και άλλο εγκληματική βία.

Ο κουκουλοφόρος που σπάει και καεί και λεηλατεί θα πρέπει να πάψει να παρουσιάζεται ως ο Ρομπέν των δασών της Ελλάδας του 2011.....

ΥΓ: Είναι τουλάχιστον αστεία και ακραία η υπόνοια του Κάμερον (πιθανόν προς καθησυχασμό των Βρετανών) πως θα κατέβαζε το στρατό προς αντιμετώπιση της κατάστασης αν αυτή δεν οδηγείτο σε εκτόνωση. Υποτίθεται πως στις ανεπτυγμένες χώρες η δημοκρατία αντιμετωπίζει με θεσμοθετημένους φορείς τις εντάσεις βίας. Αλλιώς ας μην κατηγορούμε τα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής η και της γειτονικής Τουρκίας...

Νιρβάνα ...

2011-08-09T03:18:00.000-07:00

Απόλυτα συμφωνώ με την αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών στην χώρα μας... Απλά έχω μια αντίρρηση όσο αφορά τον χρόνο έναρξης του νέου νομοσχεδίου. Ειδικά με την τρέχουσα οικονομική συγκυρία, την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά και με δεδομένο πως διανύουμε τον μήνα Αύγουστο (ως γνωστόν είναι παχιές οι μύγες) νομίζω πως έπρεπε εφαρμοζόταν από τώρα ο νέος νόμος.

Έτσι και αλλιώς σε κατάσταση αφασίας είμαστε ως λαός.

Τι και αν όταν γυρίσεις από τις διακοπές το κουτί αλληλογραφίας στην είσοδο του σπιτιού σου θα γεμίζει με ειδοποιήσεις έκτακτων εισφορών. Έκτακτη εισφορά για το μπαλκονάκι που το έκλεισες η για την πυλωτή που την έκανες αποθηκούλα.

Τι και αν με το που γυρνάς η Αγία Εφορία (sic) δίκην Γενίτσαρου που μαζεύει κεφαλικούς φόρους θα σου γεμίσει με ραβασάκια το μισητό πλέον κουτί αλληλογραφίας;

Τι και αν κάθε μέρα στο περιβάλλον σου όλο και κάποιος βγαίνει στην ανεργία ξέροντας δε πως δεν θα βρει δουλειά;

Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά είναι απλώς λεπτομέρειες την ώρα που εσύ λιάζεσαι και το μόνο θέμα σου είναι το χτεσινό ''βαρύ'' mojito που δεν πέτυχε η κατά τα άλλα πλούσια σε ντεκολτέ barwoman...

Και αφού η νοοτροπία μας ως λαός είναι ''σήμερα και αύριο έχει ο Θεός'' πόσο καλύτερη δεν θα ήταν η νιρβάνα των διακοπών και με λίγη φούντα...

Απλά αυτοί που νομοθετούν ας αποποινικοποιήσουν από Σεπτέμβριο και τα ''σκληρά'' που σίγουρα θα χρειαστούμε για να περάσουμε το χειμώνα.....

2011-06-01T03:17:00.000-07:00

Μια δουλειά με έφερε να περάσω μέσα από το - μεγάλο είναι αλήθεια - πλήθος των ''αγανακτισμένων ανθρώπων''. Μια απλή ματιά σου επιβεβαίωνε πως πραγματικά πρόκειται για ειρηνική συγκέντρωση ατόμων από διάφορες κοινωνικές ομάδες κυρίως από αυτήν που ονομάζεται μεταφορικά ''ήρεμη δύναμη'' φτιάχνοντας ένας παζλ με ανθρώπους οι οποίοι έχουν δεν έχουν δουλειά ένα κοινό σίγουρα έχουν: ..είναι αγανακτισμένοι..
Γεγονός αναμφισβήτητο πως σε όλους υπάρχει η αγανάκτηση και η κούραση μετά από μια διαδρομή σχεδόν ενάμιση πλέον χρόνου στην οποία ο καθένας ξυπνάει ακούγοντας σενάρια περί πτώχευσης και κοιμάται ονειρευόμενος πως όλα αυτά ήταν ένας απλός και σύντομος εφιάλτης....
Η αλήθεια είναι πως όλοι οι αγανακτισμένοι (μαζί και εγώ) διόλου άμοιροι των ευθυνών δεν είμαστε αφού εμείς χρόνια τώρα είχαμε επιλέξει να συντηρούμε (κυρίως μέσω του ψήφου μας) μια πολιτική και οικονομική κατάσταση που εξυπηρετούσε όλους μας. Όμως και αυτά είναι πράγματα χιλιογραμμένα ασχέτως αν πάντα έχουμε την προδιάθεση να τα φορτώνουμε τα λάθη στους υπόλοιπους...
Σαφώς και συμφωνώ με τις συγκεντρώσεις αυτού του είδους (πάντα σε ειρηνικά πλαίσια και χωρίς κομματικά καπελώματα) και σαφώς πιστεύω πως πρέπει προς όλες τις πλευρές (εντός και εκτός της χώρας) να γίνει αντιληπτή η κούραση και η αγανάκτηση των πολιτών.
Όμως αφού είδαμε την μάζα πρέπει πολύ σύντομα να δούμε και τους ηγέτες αυτών των συγκεντρώσεων. Εξάλλου κάθε αγέλη πρέπει να έχει τον δικό της αρχηγό. Κανόνας απαράβατος απο δημιουργίας κόσμου..